Glimlachjes

Buiten jaagt een ijskoude wind rond het huis met een gevoelswaarde van min vijftien. Binnen zit ik glimlachend bij een geopende archiefdoos. Voor me een gestencild boekje dat mij in gedachten terugvoert naar 1978.

Op een hobbymarkt in het Brabantse Mierlo zaten mijn jonge echtgenoteen haar moeder schapenwol te spinnen. Ik wandelde met mijn schoonvader over het terrein en ontmoette daar de schrijver Ben Janssen. Die verkocht in een marktkraam zijn gestencilde boekjes uit de serie ‘Glimlachjes’. Daarin had hij een stel aardige anekdotes uit de Kempen, Meierij en Peel verzameld. Wij waren meteen enthousiast en wilde er een stel kopen. Maar mijn schoonmoeder vond ze te duur. Dus trok ik mijn  portemonnee en liet er mijn schoonvader later alsnog van meegenieten.

Een van de opgenomen verhaaltjes ging over een man die zich bij de vermaarde dokter Wiegersma in Deurne vervoegde.
"Wat komde doen?" vroeg de arts.
"Ik...ik...ik..." stotterde de bezoeker.
"Kleed oe maar uit."
"Ja maar...ik...ik...ik..."
"Uitkleden!"
Onder de dreigende blik van dokter begon de man zich langzaam te ontkleden.
"Schiet toch op, kerel," klonk het scherp.
Toen de zenuwachtige man zijn kleren allemaal uit had, begon het onderzoek. Vervolgens bleef de geneesheer met ingehouden woede staan kijken. "Maar kerel, ge mankeert helemaal niks."
"Dat ... dat... weet ik wel."
"Maar wat komde hier dan doen?" brulde de arts bijna.
"Ik ... ik ... ik... kwam alleen maar vragen waar de aardappels moeten liggen, die u besteld hebt."

Het grappige voor ons was vooral, dat mijn schoonmama ooit ook eens deze dokter in Deurne bezocht had met haar toen ongeveer zesjarige dochtertje. Die was nogal ziekelijk en de eigen huisarts wist er geen raad mee. Iemand verwees haar toen naar Wiegersma. Het anders zo spraakzame meiske leek doodsbenauwd van de bekende geneesheer. Onderweg naar huis kwam het er uit. Iemand had haar schertsend verteld dat een man met een uitwas onder zijn kin een rat ingeslikt had. Ze was bang geweest dat dit monster elk moment uit het bebaarde gezicht van de dokter kon springen.
Het paarse drankje van dokter Wiegersma hielp niets, met als gevolg dat het meisje een tijd naar een koloniehuis in Egmond aan Zee moest. Maar dat is een heel ander verhaal.
Voor nu zij vermeld, dat het iele meisje een gezonde vrouw werd, die haar angst voor mannen met baarden geheel overwon. En daar bof ik mee, want anders was zij waarschijnlijk nooit mijn lieve levensgezellin geworden.
     
Overigens, die beroemde dokter Wiegersma had naast zijn praktijk het maken van schilderijen als hobby. Zijn voormalige praktijk is nu ingericht als museum, waar zijn werk nog steeds te bewonderen is. Mijn eega en ik zijn er ook ooit eens een kijkje wezen nemen.
Ik vraag mij af of het toeval is dat zij nu ook graag schildert. 

Veel leesplezier verder op deze site een kijk ook eens op:
http://joopacroniem.blogspot.com

en ik ben nog steeds blij met reacties,
laat dus eens iets van je horen

Groetjes,
Joop Sanner