Homepage

Tattoo-roosje 

Met gemengde gevoelens bladerde Lena het album door waarin ze de foto’s had geplakt van haar 53e verjaardag. Een goed idee van neef Wim, om de afbeeldingen op te vrolijken met stukken gekleurd papier en korte teksten. Grappig eigen­lijk dat de hele familie dit deed, albums volplakken, variërend van traditionele vakantieplaatjes tot digitale fotoboeken.
Ze schonk een kop koffie in en bedacht dat haar verwanten in ander opzicht niet zo ‘plakkerig’ meer waren. Lange tijd bestond er een hechte familieband, maar het contact verwaterde en er gebeurde vervelende dingen. Zoals dat telefoontje op haar verjaardag. Een vrouwenstem zei: “Gefeliciteerd Lena.” Het bleef even stil, gevolgd door: “Ja, je bent MIJN verjaardag weer vergeten hè!”
Toen realiseerde ze zich dat het haar nicht was. “Sorry, Susanne, het is hier zo druk geweest.”
“Ach ze heeft het zo druk…”
De rest probeerde Lena te vergeten. Maar het zou nog erger worden.

Tante Nel en oom Rinus begonnen er ooit mee. Op een middag werden alle neefjes en nichtjes uitgenodigd en toen kwam Sinterklaas op bezoek. Iedereen was enthousiast en het festijn werd een aantal keren herhaald. Volwassen geworden verlieten veel neven en nichten hun ge­boortestreek en kregen elders vrienden waar ze mee optrokken. Toch bleef de behoefte om één keer per jaar bij elkaar te komen. Jarenlang was het op oudejaarsdag opnieuw open huis bij tante Nel en oom Rinus. Tot de drukte voor de gastvrije mensen teveel werd. Ook begonnen neven en nichten uit elkaar te groeien.  Ze zagen elkaar nooit meer allemaal tegelijk en afzonderlijk hooguit een of twee keer per jaar. Lena had neef Cor zelfs al drie jaar niet ontmoet. Omdat zij in de buurt was blijven wonen, kwam ze aanvankelijk wel vaak bij oom en tante. Maar dat veranderde door HAAR. Beleefdheidshalve ging Lena er nog hooguit één keer per week even langs. Liefst niet op zondag want dan was ZIJ er altijd: Truus, de dochter van Susanne. Een buitenbeentje, kwam vroeger zelden bij de familiebijeenkomsten, maar had zich ineens opgedrongen. Ontvingen oom en tante gasten dan schonk Truus de koffie in, terwijl Lena hulpeloos toekeek. En als er iets te organiseren viel, zoals rond de 60-jarige trouwdag van tante Nel en oom Rinus, dan… Precies, Truus regelde het wel. Nou ja, Lena mocht voor de versiering zorgen van het zaaltje dat ze zouden huren.   

Een paar dagen voor dat feest wilde Lena wat geld pinnen om boodschappen te doen. Helaas was de automaat stuk. Dan toch maar even bij de bank naar binnen. Alsof bijna iedereen met een lege portemonnee zat, stond er een forse wachtrij. Vóór haar een zenuwachtig ogende jongen van een jaar of twintig. Keek herhaaldelijk op z’n horloge. Streek over z’n dikke, donkere haar, dat wel een pruik leek en zuchtte diep toen een oudere vrouw zich aan de balie nogal uitvoerig ergens over liet informeren. Achter Lena twee giechelende tienermeisjes. De jongen kreeg het er blijkbaar warm van, want hij schoof de mouwen van zijn zwarte shirt omhoog. Daarbij viel de rugzak die nonchalant over zijn schouder hing bijna op de grond. Ook ontdekte ze bij deze manoeuvre boven z’n elleboog een kleine tatoeage. Een doodshoofd met een rode roos. Bah. Er volgden wat mensen die snel geholpen konden worden.
Toen de jongen aan de beurt was stapte hij naar voren, greep in de rugzak en hield opeens een pistool in zijn hand. “Dit is een overval. Doe snel deze tas vol geld,” schreeuwde hij.
Achter zich hoorde Lena een van de meisjes gillen en de ander probeerde door de glazen tussendeur te vluchten. Onmiddellijk schoot de overvaller de deur aan diggelen en hij riep: “Hier blijven iedereen en op de grond gaan liggen.”
Dat was Lena echter geenszins van plan. Met een enorme zwaai slingerde ze haar boodschappenmand naar de jongen en schopte vervolgens uit alle macht tegen zijn scheenbeen. Het pistool kletterde op de grond en even wist niemand wat te doen. Voordat de minst bang uitgevallen omstanders Lena te hulp konden komen, duwde de jongen haar omver en rende naar de uitgang. Toen de politie arriveerde was hij verdwenen en kon Lena alleen nog een verklaring afleggen. Een moment dreigden de zenuwen haar de baas te worden, maar de lovende woorden van de bankemployé deden dat weer snel verge­ten.

“Met zo’n dappere nicht kan ons niets gebeuren,” zeiden oom en tante op hun trouwdag.
Het was een complete familiereünie geworden. Alle neven en nichten waren, zoals in de goede oude tijd, met hun partners aanwezig. Iedereen was vol lof over Lena’s kordate optreden.
“Maar je had wel neergeschoten kunnen worden, meid,” merkte Susanne op.
“En dan had dit gezellige feest niet door kunnen gaan,” vulde Truus aan met een blad hapjes in haar handen. “Heb je trouwens al kennis gemaakt met mijn nieuwe vriend Elmer?”
Lena liet zich weinig enthousiast meevoeren om een praatje te maken met een jonge knul. Zag er niet slecht uit, moest ze toegeven. Netjes gekleed in een eigentijds colbertje. Blonde stekeltjes en een vlotte babbel. Toch zorgde ze ervoor zo snel mogelijk ander gezelschap te zoeken.
Na de receptie was er een koud buffet voor de naaste familie. Omdat de temperatuur in het zaaltje flink was opgelopen, stelde oom Rinus voor dat de mannen hun colberts uit zouden doen.Lena genoot van een heerlijke zalmsalade, tot haar aandacht opeens getrokken werd door een rode roos en een doodshoofd op de arm van Elmer.

Afbeelding: Weird-Skull-And-Lovely-Red-Rose-Flower-Tattoo, www.tattoomenow.com

 

Met hartelijke groet,

Joop Sanner

 

 

 

 

 



Comments are closed.