Homepage

                                                       25 
angelesconespadas. blogspot.com

“Dag Steenhouwer, ga zitten jong. Een sigaartje misschien? Nee? Maar een jenevertje toch wel!” Meteen pakte de gezette man een fles en schonk de al gereedstaande glazen vol. “Zo, proost, op je gezondheid.” Hij goot de inhoud van zijn glas in één keer onder zijn grijze snor, de ander nam een voorzichtige teug.
“Om maar met de deur in huis te vallen, Steenhouwer: binnenkort ben ik 25 jaar in het ambt, bovendien hoop ik bijna gelijktijdig 55 te worden. Aanleiding voor een feestje. En nu dacht ik: als jij dat eens wilde organiseren, Steenhouwer.”

De ander zette verschrikt zijn glas neer. “Maar burgemeester, u weet dat ik niet van feesten houd.”
“Inderdaad, je bent echter wel goed in organiseren.” De jubilaris vulde de glazen opnieuw en vervolgde: “Bovendien meende ik dat je me wel een plezier wilde doen, na alle opdrachten die je dankzij mij in de gemeente hebt mogen verrichten.”
Alfred Steenhouwer begreep meteen dat de burgemeester doelde op de bouwactiviteiten die hij in het dorp ontplooide. Dat had hij uitsluitend te danken aan zijn scherpe prijzen bij de aanbesteding van nieuwe klussen. Volgens de burgemeester kreeg de plaatselijke aannemer vooral op voorspraak van hem dat werk toebedeeld. De ervaring had geleerd dat hierover redetwisten niet zinvol was. Dus daarom zei Alfred aarzelend: “Eh… wanneer moet dat feest plaatsvinden en waar denkt u zoal aan?”
Het moest een feest worden voor het hele dorp. Gelukkig was er nog een aantal maanden te gaan om alles voor te bereiden. Want Alfred was normaal al een druk bezet man en dit soort dingen kosten veel extra tijd. Wat dat betreft kwam het eigenlijk goed uit dat hij vrijgezel was. Kon hij wat gemakkelijker zijn tijd indelen. Hij wilde zoveel mogelijk dorpelingen bij de activiteiten betrekken en begon direct zijn eerste ideeën uit te werken.

Ondertussen was Alfred toevallig ook hard bezig voor Gerda Zuidema, de dochter van de burgemeester. Zij had een oud boerderijtje gekocht en aan Alfred opdracht verstrekt het tot woonhuis te verbouwen. De plannen had zijzelf samen met hem ontwikkeld. Daardoor was hij ook meer persoonlijk bij de uitvoering betrokken dan gebruikelijk. Ze gingen dikwijls met elkaar om en Alfred beleefde daar veel plezier aan.
Eigenlijk was de klus veel te snel af. “Fijn dat het zo voorspoedig is gegaan,” zei Alfred, toen hij met zijn bedrijfswagen haar inboedel afleverde. “Tegelijk zal ik je aangename gezelschap missen.”
Gerda kleurde. “Ik heb er ook van genoten en wil je graag voor alles bedanken. Heb je zin om volgende week een keer bij me te komen eten?”

Gerda’s huisje was gezellig ingericht en het eten was heerlijk. Dit ontlokte bij Alfred de uitspraak: “Is het niet jammer dat je hier alléén gaat wonen, Gerda?”
“Dat is inderdaad zo.” Ze keek hem uitdagend aan.  “Maar ik ken wel iemand die ik graag in huis zou willen hebben.”
Het duurde even voor de betekenis tot Alfred doordrong en hij stamelde: “Maar… maar ik ben twee keer zo oud als jij en…”
Ze legde een hand op zijn arm. “We kunnen het zo goed samen vinden.”
“We zijn goede vrienden; ik weet niet of méér verstandig is.”
“Je hoeft niet meteen te beslissen.” Ze stond op en legde haar armen om zijn nek. “Maar ik zou het wel heel fijn vinden als je vannacht wilde blijven.”

Met gemengde gevoelens zat Alfred de volgende ochtend met Gerda aan het ontbijt. Gelukkig en onrustig tegelijk. Toen hij daar iets over wilde zeggen, wees Gerda met haar hoofd naar buiten. “Nu krijgen we wat te horen!”
Op het tuinpad liep haar moeder. Binnengekomen bleef ze even perplex staan en riep daarna: “Wat zijn jullie in vredesnaam aan het doen?”
“Aan het ontbijten, zoals je ziet,” antwoordde Gerda. “En om maar gelijk heel duidelijk te zijn: we hebben vannacht samen geslapen.”
Het gezicht van haar moeder verbleekte. “Nee, dat kan niet,” mompelde ze.
“Omdat Alfred zo oud is dat hij mijn vader zou kunnen zijn, bedoel je?”
“Hij IS je vader!”
“WAT?” reageerden Gerda en Alfred tegelijk.
“Je bent een dochter van Alfred en mij.” Meteen begon ze te huilen.
Alfred herinnerde zich hun verkeringstijd, zoals je dat toen noemde. Hij ging met Mathilde en ze hadden trouwplannen, toen zij verliefd werd op de kersverse burgemeester. Hoewel hij had begrepen dat zij Dirk Zuidema al eerder kende. In elk geval trouwde ze halsoverkop met hèm en binnen negen maanden was Gerda geboren. Alfred bleef getekend door verdriet achter. Was er nooit toe gekomen het dorp te verlaten, of een andere relatie aan te gaan.
“Toen ik met Dirk trouwde, was ik al van jou in verwachting,” vertelde Mathilde nu.
Na een tijd van verbijstering leken ze alle drie tot dezelfde conclusie te komen: ‘The show must go on.’  Dus gingen de voorbereidingen voor het jubileumfeest gewoon door.

Op de ochtend van de heuglijke dag waren er kinderspelen en sportwedstrijden. ’s Middags een folkloristische markt, opgeluisterd door muziek, literatuur en living statues. De avond werd ingezet met een enorme barbecue. Alles verliep tot grote tevredenheid. Alleen vond de burgemeester het wel jammer dat zijn dochter er vanwege een hardnekkige griep niet bij kon zijn. Vlak voor om 20.00 uur het officiële gedeelte ging plaatsvinden ontstond er wat onrust. Ceremoniemeester Alfred Steenhouwer bleek onvindbaar en ook mevrouw Zuidema. Heel vervelend; maar Alfred had zijn zaakjes zodanig geregeld dat ook zonder hem alles kon doorgaan. De commissaris van de Koningin overhandigde een ridderorde en onder leiding van de gemeentesecretaris gingen ze naar het kerkplein. Daar stond iets ingepakt in doek dat onthuld moest worden. De burgemeester trok zelf aan een touw en daar verscheen zijn evenbeeld op een sokkel. Niet gemaakt van steen of brons, maar van nauwelijks opgedroogd cement. Als verklarende tekst alleen: “25”.

Het duurde toch nog geruime tijd voor ontdekt werd dat het cement het lichaam omhulde van Mathilde Zuidema. Van Alfred Steenhouwer werd nooit meer iets vernomen.

 

 

 

Met hartelijke groet,

Joop Sanner

 

 

 

 

 

 

                             

 



Comments are closed.