Rood-wit-blauw
- aquarel van Ans Sanner
Wanneer in mijn jeugd de vlag uitging, was er iets te vieren. Naast hoogtijdagen als Koninginnedag en Bevrijdingsdag betrof dat een enkele andere activiteit. Een circus bijvoorbeeld, voor ons in die tijd heel bijzonder, want zoiets gebeurde niet zo vaak. Ik herinner me nog een voorstelling van circus Belli in Gorinchem. We zagen onder meer een ‘voltige’. Even opzoeken wat dat ook al weer was. O ja, het betrof een dans op een strak gespannen koord. Het mooiste was echter dat er niet alleen een mannelijke of vrouwelijke koorddanser aan het werk ging, maar ook een lenige tijger. We bewonderden verder een paardendressuur, trapezewerkers, een lastige ezel, boksende kangoeroe en voetballende honden.
Op 30 april hingen we met pa de vlag uit en versierden we de tuin met de lange sliert wimpels die ma van allerlei lapjes gemaakt had. We vlochten madeliefjes of paardenbloemen en maakten ook wel bloemen van papier. In huis de traditionele bosjes pinksterbloemen. Daarna was het tijd om met de school een aubade aan de burgemeester te brengen. Vervolgens barstten op het schoolplein of het sportveld de volksspelen los, met het zakkenlopen, ringsteken en pollepelrace, om maar eens wat te noemen.
Soms waren er afzonderlijke Oranjefeesten, maar in elk geval hoorde er ook een zwartgekleurde dag bij: 4 mei, de Nationale Dodenherdenking voor de slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog. In ons dorp Nieuwendijk werd dat herdacht door een stille tocht vanaf het schoolplein naar de begraafplaats. We moesten ’s avonds om zeven uur bij de school te zijn. Daar heerste een trieste stemming, want zelfs de wolken huilden mee. Mensen stonden in groepjes onder een paraplu of met regenjassen aan. Onder ritmische trommelslagen van de drumband zette de stoet zich omstreeks half acht in beweging. Vanwege het grote aantal mensen ging slechts een klein groep de begraafplaats op om bloemen te leggen bij het oorlogsgraf, terwijl het mannenkoor een passend lied zong. Gelukkig was het inmiddels opgehouden met regenen. Om acht uur werd het stil. Alleen het ruisen van de bomen was hoorbaar. De twee minuten leken oneindig lang. Tot opeens een eindje verder vanaf de dijk een trompet klonk, die “The Last Post’ speelde. Door de harde wind waaide flarden weg, wat het extra aangrijpend maakte. Na dit moment kwamen de aanwezigen weer tot leven, om zich in rijen naar de kerk te begeven, waar een herdenkingsdienst plaatsvond.
Op Bevrijdingsdag een heel andere, nu feestelijke optocht in ons dorp. Daar deden we als kerkelijke jeugdclub een keer aan mee door een boerenbruiloft op een wagen achter een tractor uit te beelden. Eind april kwamen we bij elkaar in een boerenschuur van de vader een onzer leden. Er werd een wagen schoongemaakt en wij zetten er banken op. Wat later gingen we er heen om een en ander verder te versieren. Op 5 mei arriveerden we al vroeg in de ochtend, verkleed als boeren en boerinnen, bij de startplaats. Door de harde wind waaide mijn papieren pet regelmatig af, maar ik kon hem telkens nog op tijd vastgrijpen. De ‘bruid en bruidegom’ werden keurig door hun ouders afgeleverd en toen kon de optocht van start gaan. Een meisje speelde op haar accordeon en wij mochten vrolijk meezingen. Dat vrolijke ging er na verloop van tijd een beetje vanaf, mede doordat het meisje een beperkt repertoire had en er dus veel herhalingen waren. Zelfs ’s nachts klonk het ‘Faria, faria’ nog in mijn oren.
’s Middags zou ik eerst meedoen met gekostumeerd voetbal, maar dat ging vanwege een te nat voetbalveld niet door. Daarom ging ik met een paar vrienden naar de optocht in het naburige Almkerk kijken. ’s Avonds gingen we naar het concert van de muziek- en de accordeonvereniging. Aanvankelijk beiden op het schoolplein, maar vanwege de regen later verplaatst naar het dorpshuis. We sloten de avond af met een patatje bij cafetaria ‘De Pelikaan’.
Veel leesplezier verder op deze site.
Leuk, als je eens iets van je laat horen!
Geef een reactie via onderstaande ‘Entries’
of mail naar: joop@joopsanner.nl
Prettige feestdagen,
Joop Sanner
