Homepage

                                      Inbraak  

Vrijwel elke ochtend zit Clara, nadat de thuiszorg is geweest, aan de eettafel voor het raam. Eerst met haar ontbijt, later met een kopje koffie en een plak ontbijtboek. Daarbij probeert ze haar aandacht te verdelen over wat er in de krant staat en wat er buiten voor het huis te zien is. Je moet natuurlijk een beetje weten wat er in de wereld om je heen gebeurt.
De stoel waarop ze zit ziet er vrolijk uit. Het is net alsof hij sokken aan heeft. Clara bond met elastiekjes washandjes om zijn poten, zodat ze haar tenen niet zo gemakkelijk beschadigt als ze die stoot. Want ze loopt nogal eens ergens tegen aan. Maar verder kan ze zich zelf – met een beetje hulp van die thuiszorg – nog aardig redden.
Eens kijken wat voor nieuws er is. Eigenlijk helemaal niets; het is alleen maar meer van hetzelfde. Problemen met de economie, protesten, corona en veel reclame. Van zo’n krant word je niet echt vrolijk. 
Het raam daarentegen is net een schilderij dat tot leven komt. Het is al een aantal weken wisselvallig weer, niet lekkers zomers voor wie vakantie heeft. Maar door de afwisseling van regelmatig regen en dan weer zon gedijt de tuin uitstekend. Eerdere gele en kale plekken in de gazons verdwijnen en langzaam wordt het steeds groener. Dichterbij strijden de witte Hibiscus en Annabelle om wie het mooist is. Daarnaast gele Margrieten en rode Begonia’s.
Op de achtergrond wordt het op de kinderspeelplaats na de stille coronatijd weer drukker. Terwijl de kids zich met de speelattributen vermaken, koesteren hun mama’s zich in de zon. Kraaien zoeken brutaal overal tussendoor of er iets van hun gading te vinden is. Een voorbij wandelende kat kijkt met belangstelling naar haar tuin, blijkbaar overwegend of ze daar eens even lekker in zal gaan zitten. Gelukkig schrikt ze van de buurman, die enthousiast z’n auto aan het poetsen is. Maar wat ziet ze daar?

Wanneer Judith wakker wordt, schijnt de zon al uitbundig haar kamer binnen. Heerlijk, dat prachtige weer. Het herinnert haar er aan dat ze nodig eens wat moet gaan shoppen. Haar garderobe is een beetje krap aan het worden, heeft geen voorjaarsupdate gehad. Als ze nu eens wat eerder naar haar werk gaat, kan ze ook op tijd weg en daarna meteen naar de stad. Oké, doen. Snel een ontbijtje, kopje thee en dan wegwezen.
Voor de deur van de apotheek doet ze een vervelende ontdekking. Shit (ja, sorry hoor), ze is haar sleutel vergeten. Nee hè, moet ze dan helemaal terug naar huis? Voor alle zekerheid eerst maar even achterom. Daar is de deur natuurlijk ook op slot, maar wacht eens: dat raam lijkt wel een ietsje pietsje open te staan. Precies ja, ze trekt het verder open en klimt dan zelfverzekerd naar binnen.

En dat is precies wat Clara ziet. Ze gaat meteen tot actie over. Korte tijd later arriveert met hoge snelheid een politieauto. Een agent springt eruit en klimt door hetzelfde raam. Zijn collega verdwijnt met de auto uit het zicht, waarschijnlijk naar de voorkant van de apotheek. Verder gebeurt er zo te zien niets. Beetje teleurgesteld wacht Clara af, tot ze er genoeg van krijgt. Ze zoekt wat afleiding door verder te gaan met het breien van de vrolijke sjaal waar ze mee bezig is. In het najaar is er misschien wel weer een bazaar van de drumband en daarvoor kunnen ze vast nog wat spulletjes gebruiken.   

Een paar dagen later komt vriendin Jacobien op de thee. Terwijl Clara in de kast een paar lekkere bonbons zoekt, roept de vriendin: “Zeg Claar, heb jij ook iets van meegekregen van die consternatie bij de apotheek?”
“Eh, hoe bedoel je?”
“Nou, Judith, de vriendin van mijn kleinzoon Timo werkt daar en was van de week haar sleutels vergeten. Blijkbaar heeft iemand gezien dat ze toen aan de achterkant door het raam geklommen is, want even later arriveerde een politiewagen. Overijverige agenten hebben haar ingerekend en mee naar het bureau genomen. Ik geloof dat ze zich ook nog eens niet kon legitimeren. In ieder geval hebben de agenten haar baas gebeld en haar daarna pas weer laten gaan.”
Clara krijgt het een beetje warm. Nadat Jacobien een slokje thee heeft genomen, vertelt ze verder: “Om bij te komen van de schrik heeft Judith de volgende dag vrij genomen. Timo is met haar naar de stad gegaan om wat te winkelen en uit eten te gaan.”
Het blijft even stil, dan reageert Clara: “Ach ja, zo is het leven nooit saai!”

Maak er een mooie zomer van.

Met de groeten van  

Joop Sanner



Comments are closed.