Krantenwijk

Het eerste jaar van de HAVO was Jeroen niet tegen ge­vallen. Huiswerk bleek te overzien en er zaten leuke lui in de klas. Ze waren als groep veel met elkaar opgetrokken, ook buiten schooltijd. Alleen jammer dat Ineke, het meisje waar hij een oogje op had, vaak niet mee mocht van haar ouders.
Zo hadden ze afgesproken om in de laatste week voor het nieuwe schooljaar samen een paar dagen te gaan kamperen. Jeroen mocht van zijn ouders mee met de groep, op voorwaar­de dat hij een vakantiebaantje zou zoeken.

Hij begon maar meteen met een krantenwijk. Elke morgen om zes uur stapte hij op de fiets en deed zijn ronde. Het was in de Teun van Gaalenlaan dat er een idee bij hem opkwam. Daar bracht hij de krant bij een grote vrijstaande woning, waarvan hij wist dat Ineke er moest wonen. Tot op heden had hij haar echter nog niet gezien. Wel een paar keer een man, waarschijnlijk haar vader, die vertrok als hij daar kwam en hem vriendelijk ‘goedemorgen’ wenste.

Aquarel Ans Sanner

Het was Jeroen opgevallen dat de tuin bij het huis slecht onderhouden was. Te lang gras op het gazon, veel verdorde planten en struiken die nodig gesnoeid moesten worden. Daarom was hij zo vrij op een ochtend de man aan te spreken. “Neemt u mij niet kwalijk, meneer, maar ik zoek eigenlijk nog wat meer vakantiewerk…”
“En nu dacht je dat je mijn tuin misschien wel onder handen kon nemen,” viel de man hem glimlachend in de reden.
Jeroen kleurde. “Eerlijk gezegd, wel ja.”
“Nou, het zou me inderdaad wel goed uitkomen. Mijn vrouw en m’n dochter zijn een poosje bij mijn schoonmoeder en zelf heb ik het momenteel op kantoor nogal druk.” Hij gaf Jeroen de sleutel van de schuur, waar het tuingereed­schap stond en zei helemaal op zijn inzet te vertrouwen.

“En wat levert dat op?” vroeg zijn vader later.
“Die man zei dat we het daar aan het eind wel over eens zouden worden,” antwoordde Jeroen.

Drie weken later zag de tuin er perfect uit. Op een ochtend trof Jeroen de eigenaar weer bij het afleveren van de krant.  “Kom vanavond maar eens langs om af te rekenen,” zei de tevreden man.
Een beetje zenuwachtig belde hij ’s avonds aan. Zijn opdrachtgever liet hem binnen en stelde hem voor aan zijn vrouw, die inmiddels thuis was gekomen. “En dat is mijn dochter,” wees de man op het meisje dat net binnenkwam.
“Dag Ineke,” reageerde Jeroen.
Haar vader keek hem verbaasd aan.  “Kennen jullie elkaar?’
“Jawel, meneer, we zitten bij elkaar op school.”
“Betekent dit dat je niet alleen voor onze tuin bent gekomen?”
Jeroen lachte, terwijl Ineke een kleur kreeg. “Ik had thuis wel afgesproken dat ik een vakantiebaantje zou zoeken, maar het was natuurlijk extra leuk om dat hier te doen.”
“En wat had je dan als salaris in gedachten?”
“Ik zou tevreden zijn, wanneer u Ineke mee laat gaan met ons kamp.”
Even bleef het stil, toen zei haar vader: “Ik ben bang, dat ik tegen zo’n slimme opzet geen bezwaar kan maken.