Schrijfsite

Shrunk Expand

Verhalen

Hier staan verhalen die eerder op deze site zijn gepubliceerd, zoals bijvoorbeeld:

Planologie  

“Het gaat hier niet om het rechttoe-rechtaan-resultaat van hiërarchische ordeningsprincipes, maar een beeldende vertaling van het programma, waarin zowel rationele uitgangspunten besloten liggen als verborgen symbolische dimensies.”

Het wollige taalgebruik van de stedenbouwkundige kon mijn aandacht niet vasthouden. Ik keek om mij heen en bemerkte een vrouw van tegen de zeventig. Stevig, grijs en een vriendelijk gezicht. Lachte alsof ze het komische van het vakjargon inzag. Tussen haar voeten een forse tas, waaruit ze een teddybeer haalde en op haar schoot zette. Haar blik bleef op het podium gericht, terwijl haar vingers het speelgoedbeest streelden.

Opeens draaide ze haar hoofd. Even hielden bruine ogen mij gevangen, toen klopte ze op de lege stoel naast zich, boog naar mij toe en fluisterde: “Wil je niet bij me komen zitten?”

Een beetje opgelaten nam ik plaats. De spreker liet nu een topografische kaart in zijn PowerPoint-presentatie zien. “Onze opdracht is om de conflicterende elementen te transformeren tot een multifunctioneel verblijfsgebied.”

“Misschien kan hij die plannen ook in eenvoudig Nederlands uitleggen,” merkte ik zacht op.

“Maar dan lijkt het vast veel minder interessant,” meende zij.

Gelukkig was het snel pauze. Ik vroeg of mijn vrouwelijk gezelschap iets wilde drinken. Aan de bar hoorde ik dat ze ‘Zemira’ heette. Zemira nam een slok wijn en zei:  “Als je het leuk vindt, wil ik je iets geven.” Ze rommelde in haar tas, haalde er een boekje uit.

Ik bladerde in een cahier met de hand geschreven teksten en veel plaatjes er bijgeplakt. Ik las een paar teksten. Veel intermenselijke gevoelens, persoonlijke levenservaringen. Daartussen: Winkelcentrum/onontkoombaar glas en beton/staalhard aaneengeregen door elektronica/jaar in jaar uit zonder zon/bruisend hart/dat bloed doet stromen/en verlangen naar blauw en groen.

“Indrukwekkend. Wil ik graag meenemen om helemaal te bekijken. Dank je.”

Haar stralende glimlach deed haar tien jaar jonger lijken.

We keken een poosje zwijgend om ons heen. “Zou jij ook kunnen doen,” verbrak Zemira de stilte, “zelf een boekje maken, bedoel ik.”

“Nou, ik ben niet zo sterk in poëzie.”

“Hoeft ook niet. Het mogen gewoon je eigen woorden zijn.” Ze zocht weer in haar tas, zette de beer op de bar en haalde vervolgens een crème boekje tevoorschijn. “Alsjeblieft”.

Ik keek naar de lege bladzijden. “Wil je dat ik hierin schrijf?”

“Hou het met beide handen vast, sluit je ogen en denk aan wat je de laatste tijd bezighield.”

Ik voelde haar warme handen op de mijne. “Concentreer je,” fluisterde ze.

Op de eerste pagina een kleurenfoto van een bos. Daaruit rijst iets wits omhoog, een paleis, lijkt het. Erachter wordt een rivier zichtbaar. Volgende bladzijde: er is een hoge, blauwe deur, die opengaat. Een glimlachend meisje nodigt mij uit binnen te komen. “Hopelijk kunt u het alleen vinden,” zegt ze in de imposante hal, “want ik heb het nogal druk.”

Zonder te weten wat ik zoek, loop ik langs een deuropening waar een vrouw zichtbaar is met een baby op schoot. Tegenover haar zitten mensen met koptelefoons, druk naar beeldschermen te staren.

Ik kies de eerstvolgende deur en stap in een ruimte vol brokstukken van verwrongen metaal. Daartussen – naar het schijnt: achteloos neergesmeten – schoenen, boeken en de meest uiteenlopende andere dingen. Een jongen loopt zoekend in het rond en gebaart naar de gang.

Ik loop naar de volgende kamer. Wat ik daar zie, durf ik niet onder woorden te brengen. Krijg ik ook de kans niet voor, want een gemaskerde man met een groot mes duwt mij naar een kleine hal. Ik moet in een traplift gaan zitten, die mij een verdieping hoger brengt bij een afdeling waar het Wilhelmus klinkt. Oranje geklede mensen groepen samen rondom een stel jonge mannen en vrouwen met gouden plakken om hun nek.

In het aangrenzende vertrek zie ik een waslijn met natte kleren. En een lange eettafel, waaraan reeën, zwijnen, vossen, een das, twee spechten en een roodborstje zich tegoed aan een feestmaal.

Ik ga nog een etage hoger. Daar tref ik een door zon overgoten, maar bijna geheel leegstaande zaal. Vervallen loketten en balies, een stapel kartonnen dozen en in de hoek een winkelwagentje.

In de naastgelegen ruimte wordt het deprimerende gevoel nog sterker. Een oude vrouw met een verband om haar hoofd buigt zich naar een man op een bed om hem wat water te geven. Een grijsaard in een rolstoel neemt met een ragebol het ergste stof af. Even verder speelt een jongen met een kaal hoofd piano. Een dame met een lange paardenstaart beweegt zich als een balletdanseres  voorzichtig in het rond met haar rollator. Ergens klinken stemmen van een zangkoor. Een bekende melodie, maar voor ik me kan herinneren wat ze zingen, vervagen de beelden. Geluiden verstommen, op het tikken van een klok na. Re-gel-ma-tig- en lang… zaam…

Iemand tikt op mijn arm. “Doorbladeren.”

Het zwart wordt grijs, het grijs wordt wit. Wit van de wanden van een vierkante ruimte. Er komen mensen binnen, die gaan zitten op stoelen, in de vensterbanken, op de grond. Ze praten allemaal door elkaar heen. Dan verschijnt een man in een zwart streepjespak en een rood vestje. “Attentie,” roept hij, “we kunnen gaan.”

Na een lange reis bereiken we een stad met hoge torens. We  dwalen door een enorm betonnen gebouw. Nemen plaats aan een lange, feestelijk gedekte tafel. We krijgen een drankje en dan verschijnen er twee mannen met hoge hoeden op. Ze gaan elk aan een kant van de tafel staan, met daartussen een enorme bult, aan het oog onttrokken door een wit laken. Onder luid gejuich wordt het laken weggetrokken. Een gigantische kalkoen wordt zichtbaar. Met een trekzaag beginnen de mannen deze in tweeën te delen. Opeens rollen er tientallen boekjes uit het beest. Een van de mannen verzoekt om stilte. “Voor iedereen,” zegt hij, “is er zo’n boekje… met lege bladzijden. Volgend jaar zien we elkaar hier weer en dan moeten ze gevuld zijn. Veel succes allemaal.”

Zie voor meer verhalen in het menu.



Comments are closed.